Direct antwoord: Een uitvaartfotograaf legt het afscheid vast op een ingetogen manier: zonder flits, zonder regie en zonder dat gasten er last van hebben. Een reportage kost volgens de gepubliceerde tarieven van gespecialiseerde afscheidsfotografen vanaf circa €475, en loopt bij een langere dag op tot circa €1.750. Het auteursrecht op de foto's blijft bij de fotograaf; u krijgt gebruiksrecht. Bel 06-45100608 om een uitvaartondernemer te vinden die dit voor u regelt; hij belt u meestal binnen 30 minuten terug, lukt dat niet dan vragen wij u of een halfuurtje extra schikt — en anders schakelen wij een andere ondernemer in. Zie ook onze contactpagina voor uw provincie.
Wat doet een uitvaartfotograaf precies?
Een uitvaartfotograaf maakt een stille reportage van het afscheid: de handelingen, de gezichten en de details, zonder de plechtigheid ook maar een moment te sturen.
Het verschil met een bruiloftsfotograaf zit niet in de camera maar in de houding. Er wordt niet geposeerd, niemand wordt aangesproken en er staat nooit iemand vóór de kist. De fotograaf werkt met bestaand licht, op afstand, met een stille sluiter en een lens waarmee hij van achter uit de zaal dichtbij kan komen zonder er te staan.
Wat er wordt vastgelegd verschilt per familie. Vaak zijn dat de aankomst, het binnendragen, de handen van een kleinkind op de kist, de bloemen, de spreker achter de katheder, het moment van uitdragen en de mensen die elkaar buiten vasthouden. Juist de kleine dingen: iemand die een das rechttrekt, twee zussen die naar elkaar kijken.
Veel families vragen zich af of het gepast is. Dat is een gevoelskwestie en niemand hoeft dat te willen. Wel merken uitvaartondernemers dat het zelden een moment stoort als het goed gebeurt: gasten hebben achteraf vaak niet doorgehad dat er iemand rondliep.
Het verschil met andere fotografie zit vooral in de terughoudendheid. Een bruiloftsfotograaf stuurt: hij zet mensen bij elkaar, vraagt om een blik in de lens, laat een groep opnieuw door de deur lopen. Een uitvaartfotograaf doet niets van dat alles. Hij registreert wat er uit zichzelf gebeurt en grijpt niet in, ook niet als een mooi moment net buiten beeld valt. Dat is een vaardigheid op zich: stil blijven staan terwijl uw vakinstinct zegt dat u een stap opzij moet doen. Wie deze fotografie voor het eerst laat doen, verwacht vaak groepsfoto's zoals bij een familiefeest en krijgt in plaats daarvan een reeks beelden die veel meer op een documentaire lijkt.
Er is ook een praktisch gedeelte dat niets met beeld te maken heeft. Een ervaren uitvaartfotograaf overlegt vooraf met de uitvaartleider over het draaiboek, kent de gewoonten van de locatie en weet wanneer hij absoluut niet mag bewegen: tijdens een gebed, op het moment dat het gordijn sluit, bij het neerlaten van de kist. Hij weet ook waar hij zijn tas neerzet en hoe hij zich verplaatst zonder dat iemand hem hoort. Die kennis is het verschil tussen een fotograaf die u achteraf niet kunt aanwijzen op de dag en iemand die u de hele plechtigheid in uw ooghoek zag.
Waarom laten mensen een uitvaart fotograferen?
Op de dag zelf staat u in een soort tunnel; van het afscheid dat u organiseerde ziet u achteraf vaak het minst van iedereen.
Dat is de reden die het vaakst terugkomt. U ontvangt gasten, u houdt een toespraak, u let op uw moeder, en aan het eind van de dag weet u dat er iets is gebeurd maar niet precies wat. Nabestaanden beschrijven het als een dag die ze wel hebben meegemaakt maar niet hebben gezien.
Een tweede reden is praktisch: er zijn mensen die er niet bij konden zijn. Een broer in het buitenland, een oma die te ziek was om te komen, kleinkinderen die te jong waren. Foto's laten hen later alsnog delen in wat er is gebeurd, op een moment dat zij dat aankunnen.
En er is een derde reden die pas jaren later opkomt. Het is vaak de laatste keer dat een hele familie bij elkaar staat. Van die middag bestaat anders geen enkel beeld, terwijl er van bruiloften albums vol liggen.
Er is nog een reden die zelden hardop wordt genoemd en die achteraf vaak het zwaarst weegt: de nabestaanden die het dichtst bij de overledene stonden, zien de dag zelf het minst. Wie een toespraak moet houden, is de hele ochtend bezig met de vraag of zijn stem het houdt. Wie de gasten ontvangt, staat een uur bij de deur en mist wat er binnen gebeurt. De weduwe of weduwnaar zit vooraan en ziet niemand achter zich zitten. Precies die mensen ontdekken op de foto's wie er allemaal waren, wie er stilletjes achterin stond en wie er een hand op een schouder legde.
Een tweede reden is dat een uitvaart zelden nog een puur lokale aangelegenheid is. Kinderen wonen in een andere provincie, kleinkinderen in het buitenland, oude vrienden zijn te slecht ter been. Voor hen is een reeks foto's samen met een livestream de manier om er alsnog deel van uit te maken. Wie er wel bij was, kijkt anders naar de beelden dan wie er niet bij kon zijn; die laatste groep bekijkt ze vaak jaren later nog en heeft er meer aan dan de familie op dat moment vermoedt.
Twijfelt u? U hoeft niet meteen te beslissen dat de foto's bekeken worden. Veel families laten de reportage maken, bergen hem op en kijken er pas maanden of jaren later naar. Die keuze staat los van de opdracht.
Welke momenten legt een fotograaf vast?
De meeste reportages beslaan de dag zelf van aankomst tot koffie na afloop, maar de opdracht kan ook eerder beginnen, bij het opbaren thuis of het sluiten van de kist.
Grofweg vallen de momenten in vier delen. Het eerste is de aanloop: de bloemen die geplaatst worden, de lege zaal, de familie die binnenkomt. Het tweede is de plechtigheid zelf: sprekers, muziek, de gezichten in de zaal. Het derde is het uitdragen, de gang naar het graf of de aula. Het vierde is de nazit, waar de sfeer omslaat en er weer gelachen wordt.
Sommige families vragen om meer. Het laatste bezoek aan de thuisopbaring, het moment dat de kist dichtgaat, of juist alleen het strooien van de as weken later. Dat zijn de intiemste opdrachten en niet elke fotograaf doet ze; vraag er expliciet naar.
Ook het omgekeerde kan. U kunt aangeven dat er van bepaalde momenten of van bepaalde personen géén foto's gemaakt mogen worden. Een goede fotograaf vraagt daar zelf naar voordat hij begint.
Wat mensen achteraf het meest waarderen, zijn zelden de momenten die in het draaiboek staan. Het is de buurman die zijn pet afzet bij het uitdragen, de kleindochter die haar hand op de kist legt terwijl niemand kijkt, twee zussen die elkaar buiten vasthouden voordat ze naar binnen gaan. Zulke beelden ontstaan in de marges: op de parkeerplaats, in de gang, bij de koffie na afloop. Een fotograaf die alleen de plechtigheid vastlegt, mist ze allemaal. Vraag daarom uitdrukkelijk of hij ook de aankomst en het samenzijn erna meeneemt, want dat zijn de uren waarin mensen zichzelf zijn.
Het detailwerk is de derde laag. De bloemen met de linten waarop de namen staan, de kaarsen, de tekst op de kaart, de handgeschreven brief die iemand op de kist heeft gelegd, de foto van de overledene die bij de ingang stond. Deze beelden lijken op het moment zelf bijzaak en zijn achteraf het bewijs dat de dag werkelijk zo is gegaan als u zich herinnert. Ze zijn ook de beelden die u zonder aarzeling kunt laten zien aan iemand die de familie niet kent, omdat er geen gezichten op staan.
Wat kost een uitvaartfotograaf?
Volgens de gepubliceerde tarieven van gespecialiseerde afscheidsfotografen begint een reportage bij circa €475 en loopt een uitgebreide dag op tot circa €1.750.
Het bedrag hangt vooral af van de tijd. Een korte reportage van de plechtigheid zelf is het goedkoopst; wordt er ook thuis en bij het graf gefotografeerd, dan telt dat op. Gespecialiseerde afscheidsfotografen rekenen voor een extra uur doorgaans circa €175, en reiskosten zijn bij veel van hen tot vijftig of honderd kilometer inbegrepen.
In de prijs zit vrijwel altijd de digitale levering via een afgeschermde link. Een gedrukt album, een diavoorstelling of een USB-stick is soms inbegrepen en soms een aparte post. Let op de bewaartermijn: bij een deel van de fotografen blijft de online galerij drie maanden beschikbaar, daarna moet u de bestanden zelf hebben veiliggesteld.
Zet dit bedrag naast de rest van de uitvaart om te zien wat het werkelijk betekent voor uw begroting. Op wat kost een uitvaart staan zes samenstellingen van circa €800 tot €12.000 met alle onderdelen apart.
Kijk bij het vergelijken vooral naar wat er ná de dag gebeurt, want daar zit het echte verschil in werk. Een reportage van vier uur levert al snel duizend tot vijftienhonderd opnamen op; daaruit een selectie van honderd tot honderdvijftig beelden maken en die stuk voor stuk nabewerken kost meer uren dan het fotograferen zelf. Aanbieders die opvallend goedkoop zijn, leveren soms de complete ruwe reeks aan zonder selectie. Dat klinkt als meer waar voor uw geld, maar u zit dan zelf met duizend bestanden waarvan de helft onbruikbaar is, op een moment dat u dat er niet bij kunt hebben.
Vraag daarnaast expliciet naar de reistijd en naar wat er gebeurt als de dag uitloopt. Een plechtigheid die een halfuur later begint omdat de stoet vertraging had, is geen uitzondering. Bij de een loopt de klok gewoon door tegen een uurtarief, bij de ander is een uitloop van een halfuur ingecalculeerd. Spreek dat vooraf af, want een discussie over meerwerk is het laatste wat u op zo'n dag wilt voeren. Hoe deze post in de totale begroting past, ziet u op wat kost een uitvaart.
Hoe blijft de fotograaf onzichtbaar?
Discretie is geen belofte maar een werkwijze: geen flits, stille sluiter, donkere kleding, vaste plek achterin en nooit tussen de familie en de kist.
Vraag hier concreet naar, want dit is waar het verschil zit tussen een vakman en iemand die er zijn eerste keer heeft. Werkt hij met beschikbaar licht? Loopt hij tijdens sprekers of blijft hij staan? Hoe gaat hij om met een aula waar hij niet achterlangs kan?
Goede fotografen komen ruim voor de gasten binnen, spreken de uitvaartleider en de locatie, en kennen de vaste momenten van een plechtigheid. Ze weten wanneer ze niet moeten bewegen. Ze kleden zich als een gast en dragen geen tas vol apparatuur mee de zaal in.
Vertel de fotograaf ook wie er gevoelig ligt. Een ex-partner die liever niet op de foto staat, een kind dat het niet wil, een gast die er om privacyredenen niet op mag. Dat scheelt achteraf een pijnlijk gesprek.
Techniek doet daar het meeste werk. Vrijwel alle uitvaartfotografen werken met een camera die geluidloos fotografeert, zonder het klikken van een spiegel. Ze gebruiken een lange lens zodat ze op afstand kunnen blijven staan en toch dichtbij komen in beeld, en ze fotograferen bij het beschikbare licht in de zaal. Flits is uitgesloten: niets trekt zo hard de aandacht als een lichtflits tijdens een stilte. Wie een fotograaf hoort of ziet flitsen tijdens een dienst, kijkt de rest van de plechtigheid naar de fotograaf en niet naar wat er gebeurt.
Even belangrijk is hoe hij zich kleedt en beweegt. Donkere kleding zonder opvallende details, schoenen die geen geluid maken op een stenen vloer, en een vaste plek waar hij tijdens de toespraken blijft staan in plaats van door het gangpad te lopen. Goede fotografen kiezen hun standplaatsen vooraf: twee of drie punten in de zaal waartussen ze zich alleen verplaatsen op momenten dat er toch beweging is, bijvoorbeeld als mensen opstaan of als er muziek klinkt. Zo blijft de aandacht waar hij hoort.
Van wie zijn de foto's na afloop?
Het auteursrecht op de foto's blijft bij de fotograaf die ze maakte; u krijgt gebruiksrecht, en wat u daarmee mag spreekt u vooraf af.
Dit verrast veel nabestaanden. U betaalt voor de reportage, maar u koopt daarmee niet de rechten. Op grond van de Auteurswet blijft het auteursrecht bij de maker, ook nadat u de bestanden heeft ontvangen. Voor gebruik binnen de familie is dat geen enkel probleem; voor plaatsing op een openbare website of in een rouwadvertentie kan het dat wél zijn.
Spreek daarom drie dingen af en laat ze op de opdrachtbevestiging zetten: wat u met de foto's mag doen, of de fotograaf ze zelf mag gebruiken voor zijn portfolio, en hoe lang hij ze bewaart. Dat laatste is geen formaliteit — een verloren harde schijf is een verloren reportage.
Hetzelfde speelt bij oudere foto's van de overledene die u in een presentatie wilt gebruiken. Hoe dat zit leest u op de pagina over de herdenkingsvideo en fotopresentatie, waar het auteursrecht op bestaand beeld uitgebreid aan bod komt.
In de praktijk lost een goede fotograaf dit op door vooraf duidelijk te maken wat u met de beelden mag doen. De meeste uitvaartfotografen geven u ruime vrijheid voor persoonlijk gebruik: afdrukken laten maken, delen met familie, een album samenstellen, de beelden op een besloten pagina zetten. Wat vaker beperkt is, is publicatie in het openbaar of gebruik door derden. Vraag het na en laat het opschrijven, ook al voelt dat op dat moment als een formaliteit; het is precies het soort afspraak waarvan niemand zich een jaar later nog herinnert wat er is gezegd.
Andersom speelt hetzelfde: veel fotografen willen graag een enkel beeld op hun eigen website laten zien. Dat is begrijpelijk, want zonder voorbeelden kan niemand hun werk beoordelen, maar het is uw familie die erop staat. Spreek af of dat mag, en zo ja welke beelden. Een gebruikelijke tussenweg is toestemming voor beelden zonder herkenbare gezichten: de bloemen, de kist, een hand, een detail. Zegt u nee, dan is dat het einde van het gesprek; een professional zal daar nooit op terugkomen.
Kan een familielid het niet gewoon doen?
Dat kan, maar wie fotografeert is die dag geen deelnemer meer — en dat is precies het bezwaar dat achteraf het vaakst genoemd wordt.
Een neef met een goede camera levert bruikbare beelden. Het probleem is niet de techniek maar de positie: hij staat de hele dag te kijken door een zoeker in plaats van erbij te zijn, en hij mist zijn eigen afscheid. Bovendien durft een familielid vaak juist niet dichtbij te komen op de momenten die later het meest tellen.
Een tussenweg die goed werkt: vraag een gast die geen directe nabestaande is, bijvoorbeeld een buurvrouw of een collega. De afstand die zij van nature hebben helpt, en ze staan niet op de eerste rij.
Wilt u het toch zelf doen, spreek dan vooraf af wie het doet, en spreek af dat diegene tijdens de toespraken de camera laat zakken. Dat scheelt de meeste ergernis.
Er is nog een reden waarom het meestal misgaat, en die is technisch. Een aula is donker, met licht dat van achteren door een raam valt en een kist die in de schaduw staat. Een telefoon maakt daar beelden van die op het schermpje meevallen en op een afdruk korrelig en vlekkerig zijn. Wie fotografeert met een camera die daar wel mee overweg kan, moet die instellingen ook beheersen terwijl hij zelf verdrietig is. Dat is precies het moment waarop mensen vergeten te controleren of ze nog scherp staan, en waarop een half uur aan beelden achteraf onbruikbaar blijkt.
Er bestaat wel een goede tussenvorm die weinig families kennen. Vraag twee of drie gasten om die dag gewoon hun telefoon te gebruiken voor de losse momenten: bij de koffie, buiten, tijdens het samenzijn. Die beelden zijn rommelig en juist daarom waardevol, want ze zijn van binnenuit gemaakt. De plechtigheid zelf laat u aan iemand over die er niets mee te maken heeft. Zo krijgt u twee soorten herinnering die elkaar aanvullen, zonder dat u iemand die van de overledene hield opzadelt met een taak.
Wat spreekt u af voordat de dag begint?
Zes punten voorkomen vrijwel alle teleurstellingen achteraf: tijdsduur, momenten, verboden onderwerpen, levering, rechten en bewaartermijn.
Leg vast hoeveel uur is afgesproken en wanneer die uren beginnen. Bij thuis opbaren begint de opdracht soms een dag eerder, en dat telt mee. Spreek ook af wat er gebeurt als de plechtigheid uitloopt.
Bespreek welke momenten er beslist bij moeten — en welke absoluut niet. Noem namen van mensen die niet gefotografeerd willen worden. Vraag hoe en wanneer u de foto's krijgt, in welke resolutie, en of er een selectie wordt gemaakt of dat u alles ziet.
Vraag ten slotte naar de rechten en de bewaartermijn, en zet alles op papier. Een korte opdrachtbevestiging per e-mail volstaat; u hoeft geen contract van vier pagina's.
Maak vooraf een korte lijst met namen van mensen die er beslist op moeten staan. Niet als groepsfoto, maar als aandachtspunt: de oudste broer die van ver komt, de beste vriendin, het jongste kleinkind. Een fotograaf kent niemand in de zaal en kan onmogelijk raden wie voor u belangrijk is. Vijf namen met een korte beschrijving zijn genoeg. Wijs ook één familielid aan dat op de dag zelf zijn aanspreekpunt is, iemand die niet hoeft te spreken en niet in de eerste rij zit; die persoon kan een fluisterend antwoord geven zonder dat het opvalt.
Bespreek ten slotte de grenzen, want die verschillen per familie sterker dan u denkt. Mag er gefotografeerd worden op het moment dat het gordijn sluit? Mag de kist open in beeld? Mogen er beelden gemaakt worden van mensen die huilen? Er is geen goed antwoord op; er is alleen uw antwoord. Een ervaren fotograaf stelt deze vragen zelf, en doet dat rustig en zonder ongemak. Doet hij dat niet, dan is dat op zichzelf al informatie over hoe hij die dag zal werken.
- Hoeveel uur is inbegrepen en wanneer gaat de klok lopen?
- Werkt u met beschikbaar licht, zonder flits?
- Hoe gaat u om met mensen die niet op de foto willen?
- Wanneer krijg ik de foto's, en hoe lang blijven ze beschikbaar?
- Wat mag ik met de foto's doen, en mag u ze zelf gebruiken?
Kan het nog als de uitvaart al over een paar dagen is?
Meestal wel: de uitvaart vindt plaats binnen zes werkdagen en fotografen die zich op afscheid richten houden daar rekening mee, al is beschikbaarheid nooit gegarandeerd.
De wettelijke termijn is kort. Een begrafenis of crematie vindt niet eerder plaats dan 36 uur na het overlijden en uiterlijk op de zesde werkdag; zaterdagen, zondagen en erkende feestdagen tellen niet mee. Dat betekent dat u vaak twee tot vier dagen heeft om dit te regelen.
Hoe snel iemand beschikbaar is, verschilt per regio en per moment. Wij zoeken meteen, maar wij kunnen niet toezeggen dat er altijd iemand vrij is. Wordt het krap, dan is een kortere reportage van alleen de plechtigheid vaak nog wel te doen.
Belt u 's avonds of in het weekend, dan is dat geen probleem: wij zijn dag en nacht bereikbaar en zetten de zoektocht direct in gang.
Wat u kunt doen om de kans te vergroten, is niet één fotograaf tegelijk benaderen maar drie, en er eerlijk bij vertellen om welke datum en welk tijdstip het gaat. Uitvaartfotografen zijn dat gewend en nemen het niemand kwalijk; ze weten dat u geen weken heeft om te kiezen. Vermeld meteen de locatie, want een fotograaf die die aula al kent, hoeft er niet eerder heen om te kijken. Laat uw uitvaartondernemer dit doen als u er zelf de energie niet voor heeft; hij belt in de regel de mensen met wie hij vaker werkt en heeft de vraag binnen een uur beantwoord.
Lukt het echt niet meer, dan is er nog een optie waar zelden aan gedacht wordt: een fotograaf voor het samenzijn erna in plaats van voor de plechtigheid. Dat deel begint later, duurt korter en is voor veel fotografen makkelijker in te passen. U mist dan de dienst zelf, maar u houdt wel beelden over van alle mensen die er waren, van de gesprekken en van de sfeer na afloop. Voor sommige families blijkt dat achteraf zelfs het waardevolste deel.
Een uitvaartfotograaf vinden in uw provincie
Op onze contactpagina staat per provincie wat er beschikbaar is; wij koppelen u aan een zelfstandige uitvaartondernemer die de fotograaf in uw regio inschakelt.
Wij werken met zelfstandige uitvaartondernemers, verspreid over Nederland en Belgisch Limburg. Zij kennen de locaties in hun eigen regio en weten wie daar goed werk levert. Op onze contactpagina ziet u per provincie welke diensten er beschikbaar zijn.
Weet u niet zeker onder welke provincie u valt? Bel 06-45100608; wij zoeken op postcode en koppelen u aan een zelfstandige uitvaartondernemer bij u in de buurt.
Wordt een uitvaartfotograaf vergoed door de uitvaartverzekering?
Fotografie zit vrijwel nooit standaard in een naturapolis, maar is bij een kapitaalpolis of een vrij besteedbaar bedrag wel te betalen uit de uitkering.
Een naturapolis dekt vaste onderdelen die de verzekeraar zelf levert; een fotograaf hoort daar zelden bij. Heeft u een kapitaalverzekering of een vrij besteedbaar deel, dan bepaalt u zelf waar dat geld heen gaat en kan fotografie er gewoon uit betaald worden.
Kijk in uw polis wat er onder het vrij te besteden bedrag valt en vraag het na bij uw verzekeraar. Wilt u het verschil tussen de twee vormen eerst begrijpen, lees dan onze uitleg over natura en kapitaal.
Veelgestelde vragen over de uitvaartfotograaf
Volgens de gepubliceerde tarieven van gespecialiseerde afscheidsfotografen begint een reportage bij circa €475 en loopt een uitgebreide opdracht op tot circa €1.750. Een extra uur kost doorgaans circa €175. Reiskosten zijn bij veel fotografen tot vijftig of honderd kilometer inbegrepen.
Dat is een persoonlijke afweging en niemand hoeft het te willen. Gebeurt het door iemand die het vaker doet, dan merken gasten er in de praktijk weinig van: er wordt gewerkt zonder flits, vanaf een vaste plek en nooit tussen de familie en de kist. Achteraf blijkt vaak dat mensen het niet hebben opgemerkt.
Het auteursrecht blijft op grond van de Auteurswet bij de fotograaf, ook nadat u de bestanden heeft ontvangen en betaald. U krijgt gebruiksrecht. Voor gebruik binnen de familie is dat geen probleem; wilt u foto's openbaar plaatsen, spreek dat dan vooraf af en laat het vastleggen.
Dat verschilt sterk per fotograaf. Bij een deel blijft de online galerij ongeveer drie maanden staan, daarna wordt hij verwijderd. Vraag hier expliciet naar en zorg dat u de bestanden binnen die termijn zelf opslaat, op meer dan één plek.
Ja, en dat is verstandig om vooraf te doen. Noem de namen van mensen die niet gefotografeerd willen worden en geef aan welke momenten u wilt overslaan. Een ervaren fotograaf vraagt hier zelf naar voordat hij begint en houdt er tijdens de dag rekening mee.
Dat kan, maar niet elke fotograaf doet het. Het zijn de intiemste opdrachten: het laatste bezoek, het sluiten van de kist. Vraag er expliciet naar bij het eerste contact en spreek af of die uren binnen de opdracht vallen of apart tellen.
Meestal wel. De uitvaart vindt niet eerder plaats dan 36 uur na het overlijden en uiterlijk op de zesde werkdag, dus er zit doorgaans enkele dagen tussen. Hoe snel iemand beschikbaar is verschilt per regio en per moment; wij zoeken meteen maar kunnen geen beschikbaarheid toezeggen.
Het kan, maar wie fotografeert is die dag geen deelnemer meer en mist zijn eigen afscheid. Een tussenweg die goed werkt is een gast die geen directe nabestaande is, bijvoorbeeld een buurvrouw of collega. Zij hebben van nature de afstand die het werk makkelijker maakt.
Vrijwel altijd een selectie. De fotograaf haalt de mislukte opnamen en de dubbele beelden eruit en levert een bewerkte reeks. Wilt u ook de onbewerkte bestanden, vraag dat dan vooraf; sommige fotografen doen dat niet, omdat ongeselecteerd werk een verkeerd beeld van de dag geeft.
Bijna altijd de digitale levering via een afgeschermde link met wachtwoord. Een gedrukt album, een diavoorstelling of een USB-stick is soms inbegrepen en soms een aparte post. Vraag om een opgave waarin staat wat er wel en niet bij zit, zodat u niet achteraf verrast wordt.
Alleen als u daarmee instemt. Omdat het auteursrecht bij hem ligt, is het verstandig hier een afspraak over te maken en die op de opdrachtbevestiging te laten zetten. Veel fotografen vragen het uit zichzelf; is dat niet zo, begin er dan zelf over.
Ja. Die vindt vaak weken later plaats, in kleiner gezelschap, en wordt door sommige families juist wel en de plechtigheid niet vastgelegd. Bespreek het als losse opdracht; omdat het korter duurt, ligt het tarief doorgaans lager dan bij een volledige dag.
Een uitvaartondernemer vinden die de fotografie regelt?
Bel 06-45100608 en wij zoeken een zelfstandige uitvaartondernemer bij u in de buurt die een afscheidsfotograaf kan inschakelen.
Wij vragen uw situatie uit en koppelen u aan een ondernemer; hij neemt daarna zelf contact met u op en maakt de afspraken over de reportage. Wij zijn dag en nacht bereikbaar.
